Ο αρχαιολογικός χώρος της Φαιστού βρίσκεται 63 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά από το Ηράκλειο
Η πρόσβαση από το Ηράκλειο είναι πολύ εύκολη με τακτικά και πυκνά δρομολόγια λεωφορείων, εκδρομικά λεωφορεία και με νοικιασμένα ή ιδιωτικά αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.

Η Φαιστός υπήρξε κατά τους Μινωικούς χρόνους ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του μεγάλου πολιτισμού που αναπτύχθηκε και άκμασε στην Κρήτη κατά την διάρκεια της τρίτης και δεύτερης χιλιετίας π.Χ. και η πιο σημαντική σε πλούτο και δύναμη πόλη της Νότιας Κρήτης. Η Φαιστός κατοικείται ήδη από τους Νεολιθικούς χρόνους και φτάνει στην μεγαλύτερή της ακμή όταν κτίζονται τα Μινωικά ανάκτορα (15ος αιώνας π.Χ.) και αναπτύσσεται ο μεγάλος οικισμός γύρω από τα ανάκτορα μέχρι την καταστροφή τους στα μέσα του 15ου π.Χ. αιώνα από τους Μυκηναίους εισβολείς. Τότε η πόλη παρακμάζει, παρότι η κατοίκηση συνεχίζεται μέχρι και τους ιστορικούς χρόνους, οπότε χτίζεται ο ναός της «Μεγάλης Μητέρας» (θεά Pέα), στη Νότια πλευρά του παλαιού ανακτόρου (Αρχαϊκή εποχή).

Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους η πόλη γνωρίζει νέα περίοδο μεγάλης ακμής μέχρι τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα οπότε καταστρέφεται και υποδουλώνεται από την γειτονική ισχυρή Γόρτυνα. Η κάποτε ισχυρή Φαιστός χάνεται στη λήθη του χρόνου μέχρι την εποχή της Ενετοκρατίας, ίχνη της οποίας υπάρχουν διάσπαρτα σ' όλη την γύρω περιοχή.

Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν οι αρχαιολογικές έρευνες από τους Ιταλούς αρχαιολόγους της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής μέχρι τη δεκαετία του 1970. Εκτός από τις ανασκαφές έγιναν και εκτεταμένες εργασίες συντήρησης και προστασίας του χώρου και πολλά ερείπια στεγάστηκαν με στέγαστρα.

Ο επισκέπτης που θα περιηγηθεί τον τεράστιο αρχαιολογικό χώρο θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει πολλά σπουδαία αρχιτεκτονικά σύνολα, μεταξύ των οποίων πρώτα-πρώτα το ανάκτορο της Φαιστού που θεωρείται ένα τυπικό δείγμα μινωικού ανακτόρου λόγω της εξαιρετικής αρχιτεκτονικής του σύνθεσης και της άψογης κατασκευής του. Στην περιοχή του ανακτόρου ξεχωρίζουν ερείπια και του παλιού (στεγασμένα ερείπια) και του νέου ανακτόρου. Περιμετρικά, γύρω από την περίστυλη κεντρική αυλή υπάρχουν αποθήκες και ιερά στα δυτικά, τα βασιλικά διαμερίσματα στα βόρεια, τα εργαστήρια στα ανατολικά. Δυτικά από τις αποθήκες υπάρχει ο λεγόμενος «θεατρικός χώρος» με τους «πομπικούς δρόμους» και σε κατώτερα στρώματα βρίσκονται οι παλαιονακτορικές αποθήκες σίτου.

Στα δυτικά προπύλαια του ανακτόρου ο επισκέπτης θα θαυμάσει την εντυπωσιακότερη είσοδο από όλα τα μινωικά ανάκτορα. Τα κινητά ευρήματα από το ανάκτορο μπορεί κανείς να τα θαυμάσει στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου όπου και εκθέτονται.

Το παλιό ανάκτορο κτίστηκε στην αρχή της 2ης χιλιετίας π.Χ. και άκμασε μέχρι το 1700 περίπου π.Χ. οπότε και καταστράφηκε, μάλλον από σεισμό, όπως και τα αντίστοιχα ανάκτορα της Κνωσού. Στα ερείπιά του οικοδομείται το νέο μεγαλοπρεπέστερο ανάκτορο, που με τη σειρά του καταστρέφεται στα μέσα του 15ου αιώνα π.Χ. από τους Μυκηναίους. Tο ανάκτορο σχεδόν εγκαταλείπεται και μόνο κάποια τμήματά του κατοικούνται από ιδιώτες πια.

Νότια και Δυτικά του ανακτόρου έχουν εντοπισθεί εκτεταμένα τμήματα της Μινωικής και της νεώτερης πόλης στις τοποθεσίες Xάλαρα και Aγία Φωτεινή. Φεύγοντας από τον αρχαιολογικό χώρο ο επισκέπτης μπορεί να δει την ενετική εκκλησία του Aγίου Γεωργίου της Φαλάνδρας που βρίσκεται δυτικά του χώρου του ανακτόρου, αριστερά από τον αμαξιτό δρόμο που οδηγεί στην Αγία Tριάδα και τα Μάταλα.

Ο επισκέπτης στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου μπορεί να προμηθευτεί πληροφοριακό υλικό σχετικό με τον χώρο από ένα αναψυκτήριο-πωλητήριο που λειτουργεί εκεί.