Greekislands.com - Greekhotel.com
www.WeddingsinGreece.com | Wedding services in Greece www.EcotourisminGreece.com | Ecotourism in Greece www.SpaServicesinGreece.com | Spa in Greece
Πληροφορίες για Διαφήμιση
Πλήρης οδηγός για τις διακοπές σας στη Ρόδο. Το site όπου οι ξενοδόχοι στη Ρόδο συναντούν τους επισκέπτες τους!
Ελλάδα » Δωδεκάνησα » Ρόδος » Η ιστορία της Ρόδου
Greek version availableEnglish version available
Rhodes Ξενοδοχεία στη Ρόδο
Rhodes Βίλλες στη Ρόδο
Rhodes Διαμερίσματα στη Ρόδο
Rhodes Στούντιο στη Ρόδο
Rhodes Σουίτες στη Ρόδο
Rhodes Οικογενειακά Δωμάτια στη Ρόδο
Η Ρόδος στους χάρτες Google
Λεπτομερής Χάρτης
Ενοικιάσεις Αυτοκινήτων
Τουριστικά Γραφεία
Γιατί Ρόδος?
Γενικές Πληροφορίες
Ιστορία της Ρόδου
Τα Χωριά
Οι Παραλίες
Φωτογραφίες
Πανοράματα
Slide Show από τη Ρόδο
Wallpapers από τη Ρόδο
Αξιοθέατα στη Ρόδο
 PDF οδηγός για τη Ρόδο: En | Gr
Video Clip Ρόδου
Virtual Tour της Ρόδου
Ξενοδοχεία στη Ρόδο: 
 
Πληροφορίες για την περιοχή: 

Η ιστορία της Ρόδου

Το νησί της Ρόδου βρίσκεται στο σημείο συνάντησης των τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής και πάνω στους πανάρχαιους θαλάσσιους δρόμους που ένωναν την Δύση με την Ανατολή. Ως σημείο συνάντησης πολλών πολιτισμών τράβηξε πάντοτε την προσοχή πολλών λαών και δέχτηκε πολλές επιρροές στη μακρόχρονη ιστορία της. Όλοι οι λαοί που έφτασαν εδώ, είτε ειρηνικά, είτε ως επιδρομείς, είτε μαζικά, είτε ως άτομα, ή ολιγομελείς ομάδες άφησαν τα σημάδια τους πάνω στο σώμα της όμορφης Ρόδου. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα ένα πολιτιστικό αμάλγαμα μεγάλης αντοχής που έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας. Πάντοτε η Ρόδος ήταν πλούσιος τόπος, τόσο σε παραγωγή του εδάφους, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό.

Από τις ανασκαφές και τις αρχαιολογικές έρευνες γνωρίζουμε ότι κατοικήθηκε τουλάχιστον από την Νεολιθική Εποχή. Η μυθολογική και αρχαία παράδοση του τόπου, σε συνδυασμό με την επιστημονική έρευνα, αναφέρει ως πρώτους κάτοικους τους Κάρες, τους Φοίνικες και τους Μινωίτες Κρήτες. Οι τελευταίοι αποδεδειγμένα έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή της Ιαλυσού από τον 15ο π.Χ. αιώνα και έχουν οδηγήσει το νησί σε μεγάλη οικονομική και πολιτιστική ακμή. Η Ρόδος ακολουθεί την τύχη της Κρήτης και υποκύπτει για περισσότερα από 350 χρόνια στους Μυκηναίους Αχαιούς που την οδηγούν σε ψηλά επίπεδα ευημερίας. Το 1.100 π.Χ. έρχονται κατά κύματα οι Έλληνες Δωριείς που ιδρύουν τις τρεις μεγάλες και αργότερα φημισμένες πόλεις της Λίνδου, της Καμείρου και της Ιαλυσού. Ακολουθούν την τύχη των δωρικών πόλεων της Νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας και σε συμμαχία με αυτές φτάνουν πάλι σε υψηλά επίπεδα ανάπτυξης, γεγονός που φέρνει πλούτο και ευημερία στους κατοίκους του νησιού.
Mεγέθυνση φωτογραφίας
μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας

Ονόματα πρώτης γραμμής αυτής της εποχής είναι ο τύραννος της Λίνδου Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας και ο φημισμένος πολυολυμπιονίκης Διαγόρας. Το 408 π.Χ. οι τρεις μεγάλες πόλεις ιδρύουν από κοινού μια καινούρια πρωτεύουσα του νησιού, την Ρόδο που συνεχίζει να ακμάζει αλματωδώς.

Όλο αυτό το διάστημα ακολουθούν την τύχη της υπόλοιπης Ελλάδας και εμπλέκονται στις περιπέτειες του Ελληνισμού στην σύγκρουσή του με τους Πέρσες.

Κατά τους Μακεδονικούς και Ελληνιστικούς χρόνους πέρασαν στην επιρροή των Μακεδόνων και αργότερα των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Και πάλι η πόλη, και κατ' επέκταση το νησί της Ρόδου, γνωρίζουν πολύ μεγάλη ακμή, ίσως την μεγαλύτερη της ιστορίας τους. Και είναι τόση η ισχύς της, που σταματάει τον φημισμένο Μακεδόνα στρατηγό Δημήτριο τον Πολιορκητή το 305 π.Χ. Σε ανάμνηση αυτής της περιφανούς νίκης τους υψώνουν το πιο φημισμένο άγαλμα της Αρχαιότητας, τον περίφημο Κολοσσό της Ρόδου, που ονομάστηκε έτσι λόγω του μεγέθους του και αποτέλεσε ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Κατά την διάρκεια της επέκτασης και κυριαρχίας της Ρώμης η Ρόδος βρέθηκε σύμμαχος των Ρωμαίων, αλλά υφίσταται πολλές καταστροφές κατά την διάρκεια των εμφυλίων σπαραγμών ανάμεσα στους Ρωμαίους στρατηγούς.

Η Ρόδος είναι από τα πρώτα μέρη της Ελλάδας που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, ο οποίος διδάχτηκε στο νησί από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο (57 μ.Χ.).
μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας

Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους γνωρίζει περιόδους ακμής γι' αυτό τραβάει τα βλέμματα πολλών επιδρομέων. Πέρσες, Σαρακηνοί και Σταυροφόροι εισβάλουν και λεηλατούν πολλές φορές το νησί που γνωρίζει μεγάλες καταστροφές. Τελικά το 1306 η Ρόδος, μαζί με την Κω και την Λέρο πωλούνται στους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Υπό την κυριαρχία των Ιωαννιτών Ιπποτών η Ρόδος γνωρίζει ξανά την ακμή και την ευημερία και καθίσταται μεγάλο στρατιωτικό, εμπορικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτής της λαμπρής εποχής αποτέλεσμα είναι η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου που βλέπουμε σήμερα και θαυμάζουμε όλοι. Επίσης, αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής και πολιτιστικής άνθησης του τόπου είναι η διαμόρφωση μιας συλλογικής ψυχοσύνθεσης των ντόπιων που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας.

Αλλά το 1522, μετά από έξι μήνες στενής πολιορκίας από τους Οθωμανούς του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, η πόλη-κάστρο πέφτει στα χέρια των Τούρκων που εκείνη την εποχή ήταν ανίκητοι και λίγα χρόνια μετά έφτασαν μέχρι τα προάστια της Βιέννης, όπου κατάφεραν τελικά οι Ευρωπαίοι να τους σταματήσουν.

Η Ρόδος παρέμεινε στην κυριαρχία των Τούρκων μέχρι το 1912 που έφτασαν στο νησί καινούριοι κατακτητές. Οι Ιταλοί, που στην αρχή ο λαός τους υποδέχτηκε ως ελευθερωτές, αλλά γρήγορα κατάλαβαν όλοι ότι επρόκειτο για έναν καινούριο σκληρό δυνάστη, έστω και ομόθρησκο. Το μόνο καλό που είδε η Ρόδος από τους κατακτητές αυτούς ήταν το δίκτυο των υποδομών που ανέπτυξαν για τους δικούς τους λόγους οι Ιταλοί, καθώς επίσης και τα πολλά κτίρια που έκτισαν. Όλα αυτά, μετά την ένωση της Ρόδου με την Ελλάδα, αποτέλεσαν ένα σοβαρό παράγοντα που βοήθησε το νησί να συνέλθει γρήγορα από τις καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που προξένησαν οι κατακτητές Ιταλοί και Γερμανοί και οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί. Έπειτα από μια τρίχρονη κατοχή και διακυβέρνηση από τον Βρετανικό στρατό η Ρόδος και όλα τα Δωδεκάνησα, ενσωματώθηκαν οριστικά με την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1948.

Από τότε ακολούθησε τις τύχες της υπόλοιπης Ελλάδας και σήμερα είναι ένα πανέμορφο ελληνικό νησί που με τις μοναδικές του φυσικές ομορφιές, τους σπουδαίους πολιτιστικούς του θησαυρούς, την εργατικότητα των κατοίκων της έχει εξελιχθεί σε ένα πρώτης γραμμής τουριστικό προορισμό. Η τουριστική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με τη πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου έχει φέρει πάλι ευημερία στο νησί της Ρόδου.
μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας

Μυθολογία

Ρόδη

Η Ρόδη σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν η μεγαλύτερη από τις Ωκεανίδες, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Σε μεταγενέστερες εποχές θεωρήθηκε κόρη του Ποσειδώνα και της Άλιας, ή ακόμα του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης. Παντρεύτηκε τον Θεό Ήλιο και έδωσε το όνομά της στο νησί της Ρόδου το οποίο αυτή και ο Ήλιος προστάτευαν και όπου βρισκόταν το κέντρο της λατρείας της. Το όνομά της εικάζεται ότι προέρχεται από τον ρόδινο ιβίσκο, ένα λουλούδι που φύεται στην Ρόδο και μοιάζει αρκετά με το τριαντάφυλλο. Άλλωστε, και το τριαντάφυλλο ή ρόδο ετυμολογικά συγγενεύει με την Ρόδη.

Οι Τελχίνες, οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν όταν ο Ήλιος δημιούργησε τη Ρόδο και έκανε επτά γιους με την Ρόδη και μια κόρη. Η κόρη του ήλιου η Ηλεκτρύω πέθανε νέα και στο νησί βασίλεψαν τα επτά αδέλφια της που υπήρξαν σπουδαίοι αστρονόμοι και νομοθέτες.

Η Ρόδη λατρευόταν στο νησί και με τα ονόματα Αλία και Λευκοθέα.

Η γέννηση της Ρόδου

Το νησί της Ρόδου συνδέεται με πολλούς μύθους που άλλοι έχουν σωθεί από τους αρχαίους συγγραφείς και άλλοι από την ντόπια παράδοση. Οι περισσότεροι συνδέονται με την δημιουργία της Ρόδου. Σύμφωνα με ένα πολύ δημοφιλή κατά την αρχαιότητα μύθο που μας διασώζει ο Πίνδαρος, όταν ο Δίας και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι νίκησαν τους Γίγαντες και τους Τιτάνες μοίρασαν τη Γη μεταξύ τους. Όταν τελείωσε η μοιρασιά όλοι είδαν ότι ο Θεός Ήλιος έλειπε και δεν έλαβε μερίδιο. Τότε ο βασιλιάς των θεών Δίας αποφάσισε, για να μην μείνει παραπονεμένος και αδικημένος ο Ήλιος, να του προσφέρει την πρώτη γη που θα αναδυθεί από την θάλασσα. Τότε βγήκε από την θάλασσα, καταπράσινη και πανέμορφη η Ρόδος. Μόλις την είδε ο Ήλιος, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά του νησιού, την περιέχυσε με τις ακτίνες του και την έλουσε με το λαμπρό του φως. Έτσι η Ρόδος έγινε το αγαπημένο νησί του θεού και με την βοήθεια και την προστασία του αναδείχτηκε στο περίφημο και δοξασμένο νησί τόσο των Κλασικών, όσο και των Ελληνιστικών χρόνων.
μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας

Προσωπικότητες της Ρόδου από την αρχαιότητα

Διαγόρας ο Ρόδιος

Ο Διαγόρας ο Ρόδιος ήταν φημισμένος Ολυμπιονίκης και γενάρχης οικογένειας Ολυμπιονικών για πολλές γενεές καταγόμενος από μεγάλη και αριστοκρατική οικογένεια της Ιαλυσού στη Ρόδο και από τον ήρωα των μεσσηνιακών πολέμων Αριστομένη. Σύμφωνα με τους ιστορικούς νίκησε στην 79 η Ολυμπιάδα το 464 π.χ. στο αγώνισμα της πυγμαχίας, καθώς επίσης και σε όλους τους Πανελλήνιους αγώνες της εποχής και ανακηρύχτηκε «Περιοδιονίκης», δηλαδή νικητής και των τεσσάρων πανελληνίων αγώνων, όπως επίσης και σε απειράριθμους άλλους αγώνες σε κάθε γωνιά και πόλη της Ελλάδας. Το 448 π.χ. , μεγάλος πλέον στην ηλικία παρακολουθούσε τους Ολυμπιακούς αγώνες, όπου οι δυο του γιοι Δαμάγητος και Ακουσίλαος νίκησαν πρώτες νίκες στα αγωνίσματά τους, την πυγμαχία και το παγκράτιο. Όπως λέει, λοιπόν, η παράδοση οι δυο Ολυμπιονίκες γιοι αφού τον στεφάνωσαν με τα στεφάνια της νίκης τους, σήκωσαν στους ώμους τους τον περήφανο πατέρα τους και έκαναν τον γύρο του θριάμβου στο στάδιο. Τότε κάποιος από τους θεατές φώναξε στον γέροντα Διαγόρα: «.Ήρθε η ώρα να πεθάνεις, Διαγόρα! Μη θέλεις να ανέβεις και στην κορυφή του Ολύμπου! .» και αμέσως μετά μπροστά σε ένα πλήθος που παραληρούσε από τις επευφημίες πέθανε ο παλιός Ολυμπιονίκης και περήφανος πατέρας πλήρης ημερών και γεμάτος ευδαιμονία. Η αρχαία παράδοση τον θέλει τον μεγαλύτερο πυγμάχο της Αρχαιότητα.

Αργότερα Ολυμπιονίκες εστέφθησαν και ο μικρότερος γιος του Δωριέας και τα δυο του εγγόνια Ευκλής και Πεισίδορος από τις κόρες του Καλιπάτειρα και Φερενίκη. Η Καλιπάτειρα είναι η γνωστή του αρχαίου θρύλου μοναδική γυναίκα που παραβίασε το «άβατον» των αγώνων και παρέμεινε ατιμώρητη γιατί συγκίνησε τους κριτές με την γνωστή της περήφανη απάντηση στην ερώτησή τους, πως τόλμησε να μπει στο στάδιο. Και τους είχε απαντήσει αγέρωχα και με «ολύμπια» περηφάνια, ότι είχε πατέρα, αδέλφια και γιο φημισμένους και τρανούς Ολυμπιονίκες!

Κλεόβουλος ο Λίνδιος

Ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος που υπήρξε, κατά τον Πλούταρχο, τύραννος της Λίνδου στη Ρόδο, θεωρείται ως έναν από τους επτά σοφούς του αρχαίου κόσμου. Σε αυτόν αποδίδεται το πασίγνωστο γνωμικό «μέτρον άριστον», όπως και πλήθος άλλων. Ήταν γιος του Ευαγόρα, έζησε κατά τον 7ο και 6ο π.Χ. αιώνα και πέθανε γύρω στο 560 π.Χ. σε ηλικία 70 ετών. Στο μνήμα του οι συμπατριώτες του Λίνδιοι χάραξαν ένα επίγραμμα πάνω στον μεγαλόπρεπο τάφο του στην Λίνδο που η μετάφρασή του είναι: «Τον σοφό άνδρα, τον Κλεόβουλο που πέθανε, κλαίει η πατρίδα του η Λίνδος που δοξάζεται από την θάλασσα». Η παράδοση λέει ότι έγραψε περισσότερα από 3.000 αινίγματα ή γρίφους, όπως τα αποκαλούσε ο ίδιος, και πάρα πολλά επιγράμματα. Ο ίδιος, καμαρώνοντας για την Δωρική του καταγωγή, ισχυριζόταν ότι είναι απ' ευθείας απόγονος του ημίθεου ήρωα Ηρακλή.

Λέγεται ότι σπούδασε στην Αίγυπτο και ότι ταξίδευσε πολύ. Ένα από τα σπουδαία του έργα ήταν η επισκευή του ναού της Αθηνάς που κατά την παράδοση τον είχε κτίσει ο Δαναός. Η κόρη του η περίφημη Κλεοβουλίνα συνέθετε και η ίδια αινίγματα που πολλά έφτασαν ως τις μέρες μας. Οι περισσότερες πληροφορίες που έφτασαν έως εμάς προέρχονται από τον Διογένη τον Λαέρτιο που ανάμεσα στα άλλα έγραψε και τον βίο του Κλεόβουλου.
μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας μεγέθυνση φωτογραφίας

Ο Κολοσσός της Ρόδου

Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, ένα μοναδικής τεχνικής και άφθαστης καλλιτεχνικής αξίας δημιούργημα του νησιού.

Η κατασκευή του αποφασίστηκε όταν οι Ρόδιοι αντιστάθηκαν νικηφόρα όταν τους επιτέθηκε ο περίφημος μακεδόνας στρατηγός Δημήτριος ο Πολιορκητής το 305 π.χ. Οι Ρόδιοι θεώρησαν ότι στη νίκη τους συνέβαλε αποφασιστικά και ο θεός Ήλιος που προστάτευε από τα παλιά ακόμα χρόνια το νησί. Αποφάσισαν λοιπόν να τον τιμήσουν με ένα άγαλμα δεν θα είχε ξαναδεί η ανθρωπότητα έως τότε και ανέθεσαν στον γλύπτη Χάρη από την Λίνδο που είχε μαθητεύσει στον περίφημο γλύπτη Λύσιππο, να φέρει σε πέρας το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο. Το έργο χρειάστηκε περισσότερο από 12 χρόνια για να ολοκληρωθεί, τελείωσε γύρω στο 292 με 280 π.χ. και χρηματοδοτήθηκε από τα λάφυρα που πήραν οι Ρόδιοι μετά την υποχώρηση του Δημητρίου και που άξιζαν περισσότερο από 300 τάλαντα, όπως μας παραδίδουν οι αρχαίοι συγγραφείς. Λέγεται ότι το άγαλμα είχε ύψος μεγαλύτερο από 32 μέτρα και ήταν στημένο κάπου στο λιμάνι της αρχαίας πόλης της Ρόδου (Μανδράκι), πιθανόν στην είσοδό του και τα πλοία περνούσαν κάτω από τα ανοικτά σκέλη του. Στηριζόμενοι σε απεικονίσεις νομισμάτων της εποχής οι σύγχρονοι επιστήμονες προσπαθούν να αναπαραστήσουν το άγαλμα και τα χαρακτηριστικά του. Πιθανότατα κρατούσε αναμμένο πυρσό, ή σπαθί, ή κάτι παρόμοιο στο σηκωμένο χέρι του.

Το αγέρωχο άγαλμα δεν στάθηκε πολύ καιρό όρθιο γιατί γύρω στο 224 π.χ. ένας καταστροφικός σεισμός το έριξε κάτω. Οι Ρόδιοι επειδή θεώρησαν θεϊκό σημάδι την πτώση του γιγαντιαίου αγάλματος δεν το ξαναέστησαν ποτέ. Τα χρόνια πέρασαν και όταν γύρω στο 653 οι Άραβες επιδρομείς λεηλάτησαν το νησί και πούλησαν τα κομμάτια του Κολοσσού σε Άραβες εμπόρους, που το μετέφεραν στις αγορές της Συρίας για να το πουλήσουν ως πολύτιμο μέταλλο. Ο θρύλος λέει ότι ο Άραβας έμπορος από την Έδεσσα της Συρίας χρειάστηκε να φορτώσει 900 καμήλες με τα κομμάτια του αγάλματος για να το μεταφέρει στις αγορές της Ανατολής και να το πουλήσει. Λέγεται επίσης ότι για πολλά χρόνια μετά κομμάτια του Κολοσσού συνέχιζαν να πουλιούνται σε διάφορα μέρη κατά μήκος της πορείας του καραβανιού που τον μετέφερε στην Ανατολή.

Το περίφημο άγαλμα συνέχισε να εξάπτει την φαντασία των ανθρώπων και να επηρεάζει τις τέχνες και τα γράμματα μέχρι τις μέρες μας. Πολλοί συγγραφείς και ποιητές έγραψαν για τον κολοσσό, μεταξύ των οποίων και ο Σαίξπηρ και πολλοί ζωγράφοι και χαράκτες τον απεικόνισαν με διάφορους τρόπους. Το πιο γνωστό είναι το ποίημα της Αμερικανίδας ποιήτριας Emma Lazarus , που γράφτηκε το 1883, είναι ενσωματωμένο σε χάλκινη πλάκα στη βάση του αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη και ξεκινά με αυτά τα λόγια:

«. Not like the brazen giant of Greek fame,
With conquering limbs astride from land to land ;.», δηλαδή
«. όχι σαν τον μπρούτζινο γίγαντα της Ελληνικής δόξας,
με τα ανοικτά κατακτητικά σκέλη να πατούν από γη σε γη.»

Το νησί της Ρόδου   Greekislands.com   Διαμονή σε: