H ακρόπολη της αρχαίας πόλης της Pόδου δεν ήταν οχυρά θέση, αλλά αντίθετα αποτελούσε μια μνημειακή ζώνη με ωραίους ναούς, μεγάλα ιερά, σημαντικά δημόσια κτίρια, όπως και υπόγειους χώρους λατρείας. Δέσποζε στο ψηλότερο σημείο της αρχαίας πόλης, στα δυτικά στον Λόφο του Αγίου Στεφάνου, ή Μόντε Σμιθ, όπως τον λένε οι ντόπιοι. Τα περισσότερα οικοδομήματα ήταν κτισμένα σε διαφορετικά κλιμακωτά επίπεδα που τα συγκρατούσαν ισχυροί αναλημματικοί τοίχοι. Τα περισσότερα μνημεία που σώζονται σήμερα ανάγονται στους Ελληνιστικούς χρόνους και αποτελούν ένα συνδυασμό φυσικού κάλλους και τεχνικών παρεμβάσεων του ανθρώπου.

Οι Ιταλοί αρχαιολόγοι έκαναν εκτεταμένες ανασκαφές κατά την διάρκεια της ιταλικής κατοχής (1912-1943). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ενσωμάτωση της Ρόδου στην Ελλάδα συνέχισαν τις ανασκαφές και έφεραν στο φως πολλά ευρήματα που διεύρυναν κατά πολύ τις γνώσεις μας για τον χώρο. Σημειωτέον ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί οι ανασκαφές της Ακρόπολης ακόμα. Υπάρχει πρόβλεψη για εκτεταμένες ανασκαφές σε μια έκταση μεγαλύτερη από ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο στο μέλλον.

Κατά την διάρκεια της Ιταλοκρατίας πραγματοποιήθηκαν ευρείας έκτασης ανακατασκευές, όπως επέτασσε το πνεύμα της εποχής εκείνης. Οι Έλληνες αρχαιολόγοι προχώρησαν σε συντήρηση του ναού του Πυθίου Απόλλωνα, ο οποίος είχε πάθει μεγάλες καταστροφές από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τα βαριά πυροβόλα που είχαν εγκαταστήσει στο χώρο του ναού οι Ιταλοί και οι Γερμανοί. Οι αναστηλώσεις και συντηρήσεις των μνημείων του χώρου συνεχίζονται μέχρι σήμερα.