Η Ιερά Οδός ήταν το μονοπάτι που οδηγούσε τον επισκέπτη από την είσοδο του ιερού χώρου του Απόλλωνα έως το βωμό των Χίων. Η είσοδος μέσω της Ιεράς Οδού είχε τελετουργικό χαρακτήρα και γινόταν με πομπή. Οι επισκέπτες που έρχονταν να ζητήσουν χρησμό από το μαντείο λέγονταν «θεοπρόποι» και αφού ανηφόριζαν την Ιερά οδό την ένατη μέρα κάθε μήνα, θυσίαζαν στο βωμό στο ανώτερο σημείο της οδού και εξασφάλιζαν την σειρά τους για τη «μαντείαν» της Πυθίας. Εξαιρέσεις γίνονταν για τους πολίτες κάποιων πόλεων που είχαν εξασφαλίσει την «προμαντείαν», οι πολίτες δηλαδή της Κορίνθου, της Χίου, της Νάξου, των Θηβών, καθώς και για κάποιους επιφανείς ιδιώτες όπως ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β΄.

Η οδός εκτιμάται πως κατασκευάστηκε για πρώτη φορά περίπου στους Αρχαϊκούς χρόνους. Το τμήμα του οδοστρώματος που σώζεται σήμερα έχει χρονολογηθεί κατά τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους και ουσιαστικά εξυπηρετούσε τις ανάγκες του μικρού οικισμού που είχε ιδρυθεί στη θέση του ιερού. Για αυτό το λόγο και υπάρχουν στο οδόστρωμα ενσωματωμένα αρχιτεκτονικά μέλη παλαιών κτισμάτων που παρατηρούν οι σημερινοί επισκέπτες του χώρου καθώς ακολουθούν και αυτοί τον ίδιο δρόμο. Η φιδωτή ανηφορική οδός είχε μήκος περίπου 200 μέτρα και κατέληγε ψηλά στον επιβλητικό βωμό. Εκατέρωθεν υπήρχαν αγάλματα, θησαυροί πόλεων, οικογενειών και απλών ιδιωτών και εξέδρες. Οι θησαυροί δεν αφιερώνονταν μόνο για σημαντικά πολιτικά γεγονότα, ή σπουδαίες στρατιωτικές νίκες, όπως αυτός των Αθηναίων μετά τη μάχη του Μαραθώνα, αλλά και για να ευχαριστήσουν το θεό για το χρησμό που τους έδωσε. Στην αρχή της οδού υπήρχαν τα γλυπτά αναθήματα και στο υπόλοιπο και μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής επιβλητική ήταν η παρουσία κυρίως των θησαυρών, ενώ στο τέλος, κοντά στον βωμό και τον ναό του θεού, δέσποζαν τα αναθήματα πλούσιων ιδιωτών και κάποιων πόλεων, καθώς και το επιβλητικότερο όλων μνημείο που κατασκεύασαν από κοινού οι ελληνικές πόλεις μετά τη μεγαλειώδη νίκη τους επί των Περσών στις Πλαταιές.