Το θέατρο των Δελφών είναι ένα από τα καλύτερα γνωστά αρχαία θέατρα του ελλαδικού χώρου. Γνωρίζουμε γι' αυτό την ακριβή χρονολογία κατασκευής του, το σχέδιο του και τη μορφή του κοίλου, αλλά και τις αλλαγές που υπέστη στις εποχές που ακολούθησαν. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά του ιερού του Απόλλωνα, αμέσως μετά τον περίβολό του. Εδώ γινόντουσαν οι μουσικοί αγώνες φωνητικής και με όργανα κατά την διάρκεια των Πυθίων, όπως και άλλες θρησκευτικές τελετουργίες και εορτές, σημαντικές όσο και οι αγώνες της αρχαίας Ολυμπίας. Στο πρώτο υποτυπώδες θέατρο οι θεατές κάθονταν μάλλον σε ξύλινα καθίσματα ή και στο έδαφος. Πολύ αργότερα, κατά τα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα κτίστηκε το πρώτο πέτρινο θέατρο που όλα τα επόμενα χρόνια συνεχώς επιδιορθωνόταν. Η λιθόστρωτη ορχήστρα, τα πέτρινα εδώλια και η σκηνή που γνωρίζουμε σήμερα κατασκευάστηκαν κατά τους πρώτους ρωμαϊκούς χρόνους, γύρω στο 160 π.Χ. εποχή που ο  Ευμένης Β΄ της Περγάμου χρηματοδότησε όλες τις εργασίες για τις νέες κατασκευές και τις επισκευές στα κτίσματα του μνημείου.

Στα βόρεια το κοίλο του θεάτρου διαμορφώθηκε στο φυσικό έδαφος, ενώ στα νότια έγινε επίχωση με φερτά υλικά. Το θέατρο χωρίζεται από ένα διάζωμα στα δυο. Η άνω ζώνη  έχει 8 σειρές εδωλίων, ενώ η κάτω 27. Ακτινωτές σκάλες χωρίζουν τις δυο ζώνες σε έξι κερκίδες (άνω) και σε επτά (κάτω). Υπολογίζεται έτσι η χωρητικότητά του σε 5.000 θεατές.

Η ορχήστρα έχει σχήμα πετάλου και πλαισιώνεται από αποχετευτικό αγωγό. Το πλακόστρωτο δάπεδο και το θωράκιο προς το μέρος του κοίλου κατασκευάστηκαν κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Υπάρχουν εντοιχισμένες στους τοίχους των παρόδων πολλές  απελευθερωτικές επιγραφές με κείμενο μη αναγνώσιμο λόγω των φθορών που έχουν υποστεί οι λιθόπλινθοι. Μόνο τα θεμέλια σώζονται από τη σκηνή που μάλλον διαιρείτο σε δύο μέρη, δηλαδή το προσκήνιο και την κυρίως σκηνή. Κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα διακοσμήθηκε η πρόσοψη του προσκηνίου με ανάγλυφη ζωφόρο που απεικονίζει τους άθλους του ημίθεου Ηρακλή.

Στο χώρο του θεάτρου έγιναν ανασκαφές και πολλές εργασίες συντήρησης, αλλά τα κτίσματα έχουν υποστεί σημαντικές φθορές και αρκετά αρχιτεκτονικά μέλη τους, όπως εδώλια και λιθόπλινθοι των παρόδων, είναι πεταμένα γύρω από το ιερό ακόμα και σήμερα. Επίσης καθιζήσεις, συνηθισμένο φαινόμενο στην περιοχή, και επιφανειακές απολεπίσεις έρχονται να συμπληρώσουν τις ρηγματώσεις των βράχων και όλα μαζί οδηγούν σε μια κατάσταση όπου έχουμε απώλειες μεγάλων τμημάτων του δομικού υλικού του θεάτρου.